You are currently viewing Εκείνες οι στιγμές που λες ως εδώ αντέχω

Εκείνες οι στιγμές που λες ως εδώ αντέχω

Είναι στιγμές που έχεις την αίσθηση ότι έχεις φτάσει στα όριά σου. Είναι στιγμές που νιώθεις παντού μέσα σου με σιγουριά πως έως εδώ είσαι. Πως έως εδώ είναι το δικό σου όριο. Γνωρίζεις πως έως εδώ έχεις τη δύναμη να προσπαθήσεις. Αυτές τις στιγμές νιώθεις πως θα χαθείς. Νιώθεις πως χάνεις κάθε έλεγχο. Αυτές τις στιγμές είναι που είσαι αναγκασμένος να αφεθείς.

Να πεις στον εαυτό σου «τα παρατάω. Έως εδώ». Μόλις το πεις αυτό όμως όλα μπορούν να αλλάξουν και όλα να συμβούν. Σταματάς να παλεύεις και απλά γίνεσαι ένας αμέτοχος θεατής της ροής της κατάστασης που βιώνεις. Κι όταν λέω αμέτοχος δεν εννοώ αδρανής. Αλλά μέσα στη δράση που προκύπτει την κάθε στιγμή, το κάθε λεπτό που βιώνεις από εδώ και πέρα. Είναι σαν να αφήνεσαι στον αυτόματο πιλότο. Και όντως κάτι τέτοιο γίνεται. Υπάρχει αυτόματος πιλότος που μπορεί να λάβει δράση εάν εσύ απλά αφεθείς στα χέρια του με απόλυτη εμπιστοσύνη. Κι αυτός είναι η ανώτερη ψυχή σου, ο θεϊκός εαυτός σου, ο φύλακας άγγελος σου, ο ίδιος ο Θεός και όπως ο καθένας νοιώθει πιο οικεία να το σκεφτεί. Αυτό χρειάζεται: να αφεθείς με απόλυτη εμπιστοσύνη όπως ακριβώς έκανες όταν ήσουν βρέφος στην αγκαλιά της μητέρας σου. Ας κλείσεις λοιπόν τα μάτια σου εκείνες τις δύσκολες στιγμές που λες «ως εδώ αντέχω» κι ας αναβιώσεις μέσα σου αυτό το συναίσθημα γαλήνης που είχες όταν η μητέρα σου σε κρατούσε μέσα στην αγκαλιά της. Ας γίνεις ένα βρέφος ανήμπορο, που αφήνεται με πλήρη εμπιστοσύνη. Κλείσε τα μάτια για λίγο, χαλάρωσε με τη βοήθεια κάποιων αναπνοών και απλά ξαναθυμήσου. Η πληροφορία υπάρχει ήδη καταγεγραμμένη μέσα σου.

Αυτό που μένει από εκεί και πέρα είναι να γίνεις ο παρατηρητής των καταστάσεων που προκύπτουν. Να ζεις την κάθε στιγμή ως μοναδική και ξεχωριστή, γιατί απλά δε μπορείς να κάνεις κάτι άλλο. Έτσι ξεκινάς. Αναγκαστικά, μιας και δεν αντέχεις να κάνεις κάτι άλλο. Στη συνέχεια, καθώς περνούν οι στιγμές κι εσύ τις βιώνεις χωρίς να παλεύεις πλέον για τίποτα, έρχεται σιγά σιγά το σύστημά σου και κατευνάζεται. Αποδέχεται και επιτρέπει έτσι στη ροή της κατάστασης να ομαλοποιηθεί. Δράση χωρίς δράση. Όπως το νερό που μπορεί και διαπερνά τα πάντα παίρνοντας οποιαδήποτε μορφή χωρίς να σταματά σε καμία αντίσταση. Στο κάτω κάτω ας μη ξεχνάς πως αποτελείσαι κατά 70% από νερό!!!